آب اگه مجال موندن نبینه بی رحمانه و بدون توجه به اطرافیانی که بهش نیاز دارن میره. آب عاشق دریاست و تا رسیدن به دریا بیقراره.

تصورات فراتر از هر چارچوبی گاهی انسانو به تعلیق های جالبی می کشونه. مثل فیلم دیگران که بعد از دیدنش نفهمیدم من زنده ام یا اونایی که تو قبرستون خوابیدن؟ اگه هوشیاری معیاری برای زنده بودن محسوب بشه کی تضمین می ده که ما از اونا هوشیارتریم؟

تا صورت و پيوند جهان بود - علي بود
تا نقش زمين بود و زمان بود - علي بود
(مولانا جلال‌الدين محمد بلخي)

از وقتي كه يادم مي آد پدرم براي راحتي ما هر سختي رو تحمل كرده. تمام سلول هاي بدن من مديون اونه كه جزو زحمتكشترين آدماي روي زمينه. حالا من چقدر بايد ازش تشكر كنم؟ واقعا در اين مورد احساس ناتواني مي كنم.

اون سیراب کردن چمنای خیابونا رو خیلی بهتر از چایی گذاشتن جلوی رییس روسا می دونست به همین دلیل دیگه اداره نیومد.

پياده ی آدم حتما(!) بهتر از بنزسواريه كه آدم نيست.

جوونايي كه خيلي راحت ارزش‌هاي بشري رو مسخره مي كنن لازمه بدونن كه حيات بشري بر پايه‌ي فداكاري و ايثار تداوم پيدا مي كنن. به طور مثال در اطرافمون و تو زندگي همه ما‏، آدمايي هستن كه با فداكاري و ايثار تمام خوشي‌هاي زندگي خودشونو براي رشد يه نفر ديگه كنار گذاشتن. دقت كنيد اونا حقيقت و مفهوم روشن ارزش‌هايي هستن كه بعضي كورمال كورمال با چراغ دنبالش مي گردن! پدرا و مادرا نمايش واقعي فداكاري‌اند.

روشنفكران ما بايد بدونن كه در جامعه زندگي مي كنن كه مردمشون به كتاب به عنوان يك كالاي زينتي و بي ارزش نگاه مي كنن. مردم ما تو زندگي نيازي به علم نمي بينن.

تو دنياي خيال آدما موجودات عجيب و غريبي پيدا مي شن موجوداتي كه به دليل نبودشون تو واقعيت تو خيال پيداشون مي شه. تو خيالتون چن تا هيولا ساختين؟ از دنياي خيال بعدا بيشتر مي نويسم

بین شقاوت و خوشبختی گاهی فقط یه نیت فاصله اس و این در کنار حجم عظیم ندانسته ها و ضعف های ما خیلی ترسناکه.

از عاشقی می ترسم چون به زیبایی پرستیم حد می زنه و معشوقه ایستگاه پایانی خواسته هام می‌شه در حالی که من خیلی بیشتر می خوام.

براي جوامعي كه انسان نسبي در برابر خوبي و بدي پرورش مي دهند. هيچ سپري در برابر تهاجم به جامعه نمي توان تصور كرد.

من اون نقطه از وجودتو مي خواستم تصاحب كنم كه امكانش نيست به كمتر از اونم راضي نبودم. مي دوني! من از به دست آوردن خواسته هام تو اين دنيا نااميد شدم شايد تو اون دنيا بشه!

آدما از سکوت می ترسن چون در سکوت به خیالشون به جاهای خطرناک سرک می کشه انقد که ممکنه اگه بیشتر با سکوت روبرو بشن روند عادی زندگیشون مختل بشه. شاید به همین دلیله که شبا که سکوت حکمفرماست خودشونو به خواب می زنن.

وقتی علم حقوق برای ایجاد نظم قبای بی عدالتی بر تن کند . هویت خود را از دست داده است.
                                                                                            یکی از بزرگان علم حقوق

به انسان آزاده ای عشق می ورزم که در بیم و امید تلاش می کند.
                                                    برگرفته از سخنان رهبر آزادگان امام علی(ع)

سوال، تو مدرنیته وقتی خوبه که به مسایل مسخره جواب بده و الا وقتی سوالای اساسی بپرسی درصد واقعی بیسوادی معلوم می شه و این برای مدنیت مضره!!

ظهره. تو خونه‌ي عمه ام كه دیشب حنابندون پسرش بود و فردا عروسيشه راحت نشستم و مث بقيه مردا منتظريم كه زناي فاميل سفره پهن كنن و به غذاها حمله كنيم. قيافه‌ي خسته و تلاشگر مامانم يه لحظه منو به فكر برد.

می گفت قرآن که می خونن احساس می کنه خدا اونو در آغوش گرفته و تو گوشش آیات قرآنو زمزمه می کنه.
از این حسش خیلی خوشم اومد.

نمی دونم لحظه ی دیدنت تقاص گناهم بود یا خوابی بود که اوس کریم واسم دید. اما اون لحظه که دیدمت ...

یکی از فرقای آدمای موفق با اون یکیا اینه که موفقا همیشه برآیند نیروی خود با محیطو محاسبه می کنن ولی اون یکیا فقط نیروی خودشونو در نظر می گیرن.

خاتمی دیروز طبق معمول همون حرفای نامفهوم این هشت سالو تکرار کرد.  بیچاره خیلی تلاش کرد که بفهمیم ولی معلوم نشد آخرش فهمیدیم یا نه؟

روزی روزگاری مردمی به انتظار ظهور یک قهرمان نشسته بودند قهرمانی به میان آنها آمد و به آنها آموخت که دوره ی دست روی دست گذاشتن و به انتظار منجی نشستن تمام شده است و باید خود برای نجات خود کوشید. 
او گفت: دیگر دوره قهرمان بازی گذشته است.
او فداکاری و ایثار کرد تا مردم این را بیاموزند اما کم خردان با جمله ی «دوره ی قهرمان بازی گذشته است» دیگر اجازه ندادند تا آن قهرمان به کار خود ادامه دهد چون معتقد بودند دیگر دوره قهرمانان گذشته است. 

نسبی گرایی در حوزه ی اخلاق منجر به فاجعه ی خودپرستی در میان افراد می شه.
اونی که خوب بودن و بد بودنو در حالت کلی غیرقابل تشخیص و نسبی فرض می کنه تیرخلاص به مغز اخلاق زده و این واقعا تاسف باره که بعضی به این نظریه معتقدن.

دو جور مي شه به همه چيزاي دنيا نگاه كرد. مي شه علت وقوع و يا ايجاد اونو طبيعي بدونيم و يا در پس هر اتفاق ظاهرا طبيعي دست غيب و هوشمندي ببينيم. انتخاب كنيد كدوم؟

دیروز روز زن بود.
جالبه که ما برای احترام به هر قشر یا طبقه ای یه روز در نظر گفتیم ولی برای فکر کردن به اینایی که ازشون ستایش می کنیم هیچ ثانیه ای اختصاص نمی دیم.

همه عمر بر ندارم سر از اين خمار مستي
كه هنوز من نبودم كه تو در دلم نشستي
***
براي دوست داشتنت خيلي تلاش نكردم خيلي راحت در تمام وجودم رخنه كردي فقط اميدوارم كه خودت همه چيزو تموم كني و منو ببري پيش خودت.

و در ادامه مطلب قبلي بايد بگم كه بعد از اون تلنگر اين احساس بيشتر در من تقويت شد كه تا مي تونم از شلوغي محيط پيرامونيم اعم از فكري و تعدد ادماي اطرافم و مشغله هاي ذهني بكاهم تا يه كم بيشتر بتونم فكر كنم. به نظرم حرفاش قابل تامل مي آد.

تا چن وقت پيش فيلم زياد مي ديدم.
ولي با تلنگر دوستي اين احساس در من تقويت شد كه آدما در اثر مطالعه داستان و يا تماشاي زياد فيلم به مرور حوادث زندگي خودشونو با شخصيت‌هاي داستان‌ يا فيلم‌ها تطبيق بدن و شبيه اونا رفتار كنن.
در نتيجه به تدريج شخصيتشون استحاله مي شه و تبديل به انساني مي شن كه توانايي نداره خلاقيت و نوآوري از خودش نشون بده.

هرگز از مرگ نهراسيده ام
اگر چه دستانش، از ابتذال، شکننده تر بود

امروز یه آمبولانس و یه نعش کش احتمالا برای رسیدن به یه هدف باهم مسابقه داشتن. فک می کنید کدوم دست پر برگردن؟