چه فرقی می کنه که یه مسیر تو یه ساعت طی بشه یا تو یه سال؟
یا آدمی که بلند ترین آدم و برج و کوه رو می شناسه و یا دیده با اونی که اینا رو نمی دونه چه فرقی باهم دارن؟
تکنولوژی آیا تونسته اخلاقیات رو در جامعه ارتقا ببخشه؟
چقد فناوری ها توانستند انسانیت جوامعو تقویت کنن؟

من با تکنولوژی مخالف نیستم اما احساس می کنم اهمیتش کمتر از بعضی چیزای دیگه اس.

به قول یه بزرگی که نقل به این مضمون می گفت:
مهم اینه که این موجود دو پا آدم بشه و الا تو هواپیما سوار بشه یا رو خر سوار شه خیلی مهم نیست.

به نظرم رسید که آرزو هرچی که باشه اگه واقعا آرزو باشه یه روز برآورده می شه.

نمی ذاره ببینم
جلوم واساده هر چی می کنم کنار نمی ره
بی اغراق شده یه وقتایی که واقعا بخوام از دستش در برم اما دقیقا همون جایی که فک می کنم نیس بازم جلوم سبز می شه
دیگه خسته شدم

اون همه چیزو واسه خودش می خواد حاضره من بی آبرو بشم و روزم سیاه بشه ولی اون کیف کنه
من باید اعتراف کنم که قدم کوتاهه و انگار قد کوتاهو نمی شه کاریش کرد
خیلی تلاش کردم بلند بشم
خیلی تلاش کردم که یه کم بلندتر از قد فهم خودم بفهمم بلکه آدم بشم ولی انگار شدنی نیست

حالا منم و یه دست بلند به بسوی خدا
امیدی به خودم ندارم به هیچ وجه اما شنیدم خدا می تونه ...

- فردا خیلی کارها دارم که باید بتونم تمومشون کنم

- یه جا قراره که به من امکان پیشرفت بدن دعا کنید بتونم.

شب پر از سکوتی زیباست انقد زیبا که واژه ای برای بیان زیباییش ندارم.
روزها پر از سر و صدا هستن و ما باید به دنبال سکوت باشیم اما شب پر از سکوته به همین دلیل کوچک ترین صدایی انگار در اقیانوس سکوت شنا می کنه و حرکت می کنه.

ما با هر چیز مادی و حتی خیلی ساده ارتباطی کاملا براساس معنا و به نوعی فارغ از مادیت ماده برقرار می کنیم.

مثال: «کفش»
بچه که بودم زیبایی کفش برام مهم بودم نوجوان که شدم دوس داشتم کفشی بپوشم که کسی نداشته باشه. جوون که شدم زیبا شدن با کفش برام مهم بود سنم که بالاتر رفت با دوام و راحت بودنش برام مهم شد سنم که بالاتر رفت هیچ چیزی از کفش برام مهم نبود مهم این بود که بتونم راه برم.

شاید این خیلی ملموس تر باشه که
اگه قرار باشه از گشنگی بمیری میان بهترین تنعمات و با دهانی پر از راحت الحلقوم ها می میری.

خدایا!
چرا این قد ناتوانم؟

می گفت با صبر مشکلت حل می شه منم به همین دل بستم.