هر گاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد،
تو او را خراب کردی، 

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم
به هواي سر كويش پر و بالي بزنم

شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه پنج‌شنبه جمعه
 شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه پنج‌شنبه جمعه
شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه پنج‌شنبه جمعه
شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه پنج‌شنبه جمعه
شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه پنج‌شنبه جمعه
شنبه یکشنبه دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه پنج‌شنبه جمعه

الو ...؟
من حالم این جا خوب نیست.
صدام می آد؟
می دونم که اشتباه از من بود
اینم می دونم که حتی الانم مقصرم
اما بدون تو نمی تونم ادامه بدم

امروز هم خوشحالم هم غمگین!
خوشحالم چون خطر شاید برای مدتی و شاید هم برای همیشه از سر ایسنای عزیزمون گذشت.

تو زندگی گذرگاه های خطرناکی هست که اگه از اونا بتونی رد بشی هنرمندی! منم الان تو یکی از اون گذرگاه هام.

اين مرثيه عظيم كشور ماست كه نسل كساني كه به خاطر دنياي كوچكشان حاضرند آرمان يك ملت را به باد دهند هنوز منقرض نشده است.
اميدوارم كه خداوند مرا در عمل به اين جمله ياري كند كه «هرگز به خاطر ترس از فقر، آرمان خود را فراموش نكنم» آنهايي كه مي خواهند ما را به ترس از دنيايمان ، به بيماري بي آرماني مبتلا كنند ،‌ خيالي عبث دارند.
اين حربه ها براي از ميدان به در بردن افراد ضعيفي مثل خودشان كاراست كه به بوي متعفن دنياي دون حاضرند كيلومتر ها چهار نعل بدوند و به خاطر رسيدن به مقام غلامي كثيف تري از خودشان حاضرند حاصل زحمات مومنانه‌ي جواناني غيور از اين مرز و بوم را به باد دهند.
خداوندا سوداي تو ما را بس است.
عليه نتوكل و اليه انيب

پ.ن: تا اطلاع ثانوي كامپيوتر ندارم و دسترسيم به اينترنت آنقدر محدوده كه شايد بتونم هر چند هفته يه بار فقط بروز كنم. يه اينترنت خيلي ضعيفي هم كه دارم اين امكانو بهم نمي ده كه بتونم در وبلاگ هاي ديگران نظر بذارم. دوستان مرا ببخشند كه به وبلاگشون نمي تونم سر بزنم

مي گن ناپلئون در مسير لشكركشيش يه غروب به دهكده اي رسيد و اعلام كرد كه سربازانش در كنار اون دهكده استراحت كنند و فردا صبح دهكده را با خاك يكسان كنند. اهالي اون دهكده كه ديدن به هيچ وجه توان مقابله با ويرانگري ناپلئونو ندارن تنها راهي كه به ذهنشون رسيدن چنگ دعا انداختن به درگاه خداوند بود و آن شب رو فقط و فقط به اميد خدا و كمكش صب كردن. صب باران شديدي باريدن گرفت و سيل راه افتاد و ناپلئون در تكافوي نجات خود و سربازانش حمله به اون دهكده رو فراموش كرد...
پ.ن:‌ اميدوارم كسايي كه خواب چنبره زدن به اداره مونو تو سر دارن هيچ وقت نخوان خوابشونو عملي كنن.

هیکل بدریخت و زشتش جلوم وایساده
نمی ذاره ببینم
ببینم اونایی که باید
خوبی های اونایی ازشون خوشم نمی آد

اگه قرار شد تنها بمونی تو یه پارتی که مخصوص تو برپا شده هم تنها خواهی ماند.
اگه قرار شد نزدیکترین و عزیزترین موجود زندگیتو ازت دور کنن حتی در آغوشت هم که باشه ازت دور میشه. باهم غریبه می شین بی اون که بتونی قدم از قدم برای نزدیک شدن برداری.
اگه قرار باشه اوقاتت به بطالت بگذره با بهترین برنامه ریزی ها و با بیشترین تلاشها هم نمی تونی جلوی از دست رفتن فرصت رو بگیری.
اگه یه غصه گنده به عنوان مقرری برات در نظر گرفتن هرگز نمی تونی اونو تحویل نگیری.

حوصله تعریف کردن ازخودمو ندارم و الانم نمی خوام این کارو بکنم اما برا یه نفر و فقط یه نفر دارم اینو می نویسم
کسایی که منو از نزدیک می شناسن می دونن از زبون کم نمی آرم.
وقتی عرصه متلک پرانی و کنایه زدن باز بشه کسی دنبال حرف حق نمی گرده و طبیعیه که کوچکترین چیزی بتونه دستمایه یه نیش آبدار بشه.
منم تو این مواقع کم نمی آرم ولی خدا خودش شاهده که هرگز از این کار خوشم نمی اومد و سعی کردم تا جایی که ممکنه این کارو نکنم.
اما در برابر متلک گویی و حرف های نیش دار زدن یکی که مطمئنی ظرفیت شنیدن تو تا تیکه رو نداره و هی نیش می زنه. تحملم حدی داره.
چن روزه که دارم تحمل می کنم و احساس می کنم اگر کوتاه بیام ادامه پیدا میکنه و این اصلن درست نیست. پس مطمئن باش چیزیایی بلدم بگم که از حرف زدنات پشیمون بشی!!!

سحرا خیلی کیف می ده که بری تو خیابونا و ببینی که خورشید چطور تاريكيو از کوچه خیابونا جارو می کنه. اما یه چیزی منو همیشه اول صبحها غمگین می کنه.

دیروز تو اداره مون به صورت اتفاقی متوجه تغییری شدم که شاید اگه خودم توجه نمی کردم نمی فهمیدم. چیزی که منو ناراحت کرد این بود که تغییری در شرح وظایف من اتفاق افتاد که فارغ از خوب یا بدیش آخرین کسی بودم که از اون خبردار می شدم.

خدای من!
هر وقت از تو چیزی یا کسی رو خواستم دلم لرزیده چون احساس می کردم در قبالش یکی یا یه چیه دیگه رو ازم می گیری اما الان می خوام یه چیزی بخوام که فک کنم خواسته کاملیه.
من این بار از تو خوشبختی به معنای دقیق کلمه رو می خوام.
خدایا! دلمو آروم کن...
پ.ن: هیچ ربطی نداره ولی امروز دهکده تاریخی و شگفت انگیز کندوان در اطراف تبریزو دیدم که بعدا در موردش واستون می نویسم

غروبا خیلی غم انگیزه. اگه دلت تنگ باشه. این روزا چیز جدیدی یاد نمی گیرم و این داستانو خیلی غم انگیزتر می کنه. احساس می کنم عمرم داره لحظه به لحظه از دست می ره و نمی تونم از اون استفاده کنم.

تو بت عاشق فروشی
کولی خونه به دوشی

همه عمر بر ندارم سر از اين خمار مستي
كه هنوز من نبودم كه تو در دلم نشستي
***
براي دوست داشتنت خيلي تلاش نكردم خيلي راحت در تمام وجودم رخنه كردي فقط اميدوارم كه خودت همه چيزو تموم كني و منو ببري پيش خودت.