می گن هر چیزی در طبیعت قراره آدمو یاد چیزی بندازه

به این خونه عنکبوت که نگاه می کنید یاد چی می افتید؟

من یاد دنیایی می افتم که با سختی براش دارم تلاش می کنم اما خیلی لرزان تر و از بین رفتنی تر از این خونه اس.

تصورشو بکن چقد تلاش می کنیم به جسم خودمون برسیم. خوب بخوریم، خوب بپوشیم و زیبا جلوه کنیم. اما فک کردید به این که ممکنه با یه اتفاق کوچولو این جسمی که انقد دوستش داریم در عرض چند ساعت به یک لاشه بوگندو تبدیل بشه که برای محوش باید زیر خروارها خاک پنهان بشه؟

دقت که کردم دیدم علی دایی که الان سرمربی تیم ملیمونه چقد شبیه رییس جمهور رفتار می کنه هر دوشون بدون این که دلیل منطقی برای تغییر داشته باشن می تونن عده ای رو به ترکیب زیردستشون راه نمی دن عده ای رو بدون دلیل بیرون می ریزن و لابد دلیل پیروزی و شکست تیمهاشون هم به گردن اونها نخواهد افتاد.

چرا این قدر ناتوان شدن؟

کسی چیزی در این باره می دونه؟

پ.ن: قصدم از این پست این نیست که تمدن ایرانیان رو زیر سوال ببرم اما احساس می کنم تمدن ایرانی شکل و فرمت دیگه ای داشته که هنوز نتونستیم اونو واکاوی کنیم.
شاید این شعر فردوسی بهمون کمک کنه:
بناهای آباد گردد خراب
ز باران و از گردش آفتاب

برآوردم از نظم کاخی بلند
که از باد و باران نیابد گزند

یه روز تو مجله دانستنی ها نقاشی هایی از اتومبیل های آینده گذاشته بود و من تو خیالم برای خودم از اونا انتخاب می کردم و یک درصد هم احتمال نمی دادم که اونا فقط خیال باشن و دنیای واقعی اصن رنگ اون ماشینا رو هم به خودش نبینه. حالا تازه اگه واقعیت پیدا کنه که امثال من رنگ اونو نمی بینن.

اون زمون هنوز نمی دونستم ما کشوری جهان سومی هستیم و ...

الان دارم به اون خیالات فک می کنم و به این که چی فک می کردیم و چی شد!

وقتی به پیرمرد نگاه می کنی هیچ چیزی ازش نمونده
افقی تیره و تار در برابرش و دنیایی از امید و آرزو و لذت که همه بر باد رفته
امیدی نیست ، رمقی هم نمونده.
فقط یه چیز اونو خلاص می کنه
"مرگ"
تازه اونم مبهم و وهم انگیزه

اون هیچ کدام از نمادهای زندگی مادی رو نداره.
نه میلی به دوست داشتن، نه دوست داشته شدن
میل به کمال گرایی، نگاه به افق های بلند و نه حتی میلی به زیبا بودن، همه تو وجودش مردن!
سر و وضعی واسش نمونده که بهش برسه
امیال دنیوی هم براش دیگه معنی نداره
نه خوردن و نه میلی به شهوت و نه میلی به قدرت
هیچ چیز!

به خودم میگم اگه زنده موندیم و یه روزی بهمون گذشت که تمام چیزایی که براشون الان داریم تلاش می کنیم پوچ شده باشه. او وقت چه کنیم که پوچ نشیم؟ چه جوری به خودمون بقبولونیم که تلاش هامون بی معنی نبود؟

واسه گل های صحراییش
طبیعت تماشاییش
واسه اشکا و لبخنداش
واسه زشتی و زیباییش
دلم تنگه
دلم تنگه

منو ببر به اونجا که
توی کویر خشکیده اش
داره بارون می آد نم نم
کبوترای تازه نفس
خسته از حصار و قفس
دارن عاشق می شن کم کم
دلم تنگه
دلم تنگه

پ.ن: امروز هیجدهم تیر است و فضا سنگین تر از همیشه

و ما چقد خوشبختیم که خدا ما رو گربه نیافرید.

شايد آدماي سالم ندونن خيلي چيزا تو دنياشون به سادگي وجود دارد كه تو بعضي از دنياها خيلي كمرنگه

اين كودك خيلي زيبا سرطانيه. نمي تونيد تصور كنيد كه سلامتي چه گوهر نادري تو دنياي اين انسانه.

دنياي اين آدما هم يه جوره. اينايي كه تو اين بيغوله هاي كثيف كارهاي كثيف‌تر مي كنن تو دنياشون همه نفهمن كه اونا رو ناهنجاري فرض مي كنن. شايد پهلواني براي اينا سرفصلي باشه كه تو دنياشون بهش پرداخته نشده.

دنياي اطرافيان اينا - فرزندان يا پدر و مادر و خواهر و برادر - هم واسه خودش دنياييه. دنيايي كه شايد تو افقش خورشيد اميد و آرزو خيلي كم نور و سرده.

دنياي ما آدما خيلي متفاوت و غم انگيزه.
تصور دنيايي پاك و به دور از هر پلشتي شايد فقط يه روياي موهوم باشه.

خيلي دوس داشتم عكس يه عروسي و شادماني هم بذارم تا نشون بدم آدما يه وقتايي پس از غوطه خوردن تو غصه هاشون به خشكي خيلي كوچك شادماني هم سركي مي كشن.

خدا!
خدا كانون آرامش براي تمام انسان‌هاي ناآرام مي تونه باشه اونجا كه مرگ به انتظار آدما نشسته براي بعضي ساحل آرامش و براي بعضي نقطه پاياني بر روزگار خوش دنيايي زيستنه. اما به نظرم مرگ براي خيلي‌ها شكستن حصار زندگي دردناك و شيرين‌تر از هر عسله.

اما من واقعا از همه پولدارتر نشده ام. شاید از همه کم پول تر باشم اما به نظرم اگه مبنای ثروت پول نباشه ثروت های خیلی خوبی دارم.

من در آستانه ورود به کاخ بزرگی از مفاهیم بکر و زیبا هستم و در اوج لذت! 

اینجا ایران است.
قدم اول اینه که حاکمیت از صد سال پیش یه حساب بانکی بی کران به نام نفت دارد
دوم این که حاکمیت به دلیل داشتن جیب پرپول به مردم نیازی ندارد
سوم حاکمیت متشکل از انسان هایی است که قدرت را دوست دارند
چهارم حاکمیت تا اطلاع ثانوی در هیچ حوزه ای رقیب نمی پذیرد.
پنجم مردم چون می خواهند پولدار شوند و کلا یه چیزی بشوند رقیب حاکمیت هستند.
ششم مردم عقب مانده اند چون حاکمیت نمی گذارد رقیب قدرت بگیرد.
هفتم مردم یا انسان حاکمیتند که جیب پرپول دارد یا انسان بیرون از حاکمیت هستند که جیب هایشان چون رقیب جیب دولت است باید خالی بماند
هشتم ما طبقه متوسط نداریم و مردم یا گیر مصیبت های مالی هستند و یا در حاکمیت هستند.
نهم آن که تغییر می خواهد جیب هایش خالی است و نه زور و نه حال چنین کاری را دارد در ضمن به دلیل کار در سه شیفت وقت هم ندارد و آن که زور و پول دارد تغییر نمی خواهد

دهم ... یازدهم .... دوازدهم

این جا ایران است
تا کی؟

داشتم فک می کردم خداوند انسان رو برای علم آموزی صرف نیافریده گو این که اگه این طور بود این آقا این قد باید حساب کتاب سرش می شد که لازم نیست به خاطر یه دختر نبوغ دست به دوئل بزنه.

آدما برای چیز دیگه ای آفریده شدن و توصیف این نکته بس شنیدنیست.

آره زمین!
این زمین لعنتی و هر چیزی که توشه.
منو چسبونده به خاک تیره.
هر چی می کنم نمی تونم بپرم

پ.ن: ماه رمضون تموم شد و من هنوز سرور عید فطرو داشتم که دلم واسه هوای ماه رمضون تنگ شد هوایی که مولکولای هواش انگار خدایی ترن.

چه فرقی می کنه که یه مسیر تو یه ساعت طی بشه یا تو یه سال؟
یا آدمی که بلند ترین آدم و برج و کوه رو می شناسه و یا دیده با اونی که اینا رو نمی دونه چه فرقی باهم دارن؟
تکنولوژی آیا تونسته اخلاقیات رو در جامعه ارتقا ببخشه؟
چقد فناوری ها توانستند انسانیت جوامعو تقویت کنن؟

من با تکنولوژی مخالف نیستم اما احساس می کنم اهمیتش کمتر از بعضی چیزای دیگه اس.

به قول یه بزرگی که نقل به این مضمون می گفت:
مهم اینه که این موجود دو پا آدم بشه و الا تو هواپیما سوار بشه یا رو خر سوار شه خیلی مهم نیست.

به نظرم رسید که آرزو هرچی که باشه اگه واقعا آرزو باشه یه روز برآورده می شه.

ما با هر چیز مادی و حتی خیلی ساده ارتباطی کاملا براساس معنا و به نوعی فارغ از مادیت ماده برقرار می کنیم.

مثال: «کفش»
بچه که بودم زیبایی کفش برام مهم بودم نوجوان که شدم دوس داشتم کفشی بپوشم که کسی نداشته باشه. جوون که شدم زیبا شدن با کفش برام مهم بود سنم که بالاتر رفت با دوام و راحت بودنش برام مهم شد سنم که بالاتر رفت هیچ چیزی از کفش برام مهم نبود مهم این بود که بتونم راه برم.